Meer info over het ras Maine Coon

Herkomst

De naam Maine Coon kent twee verklaringen.
Het eerste is meer een sprookje nl. omdat ze zo een grote en dikke staart hebben zou dit een kruising van een kat en een wasbeer (Eng.: raccoon) zijn.
Inmiddels weten we dat dit echter genetisch onmogelijk is.

Een ander verhaal waarin de rasnaam wordt verklaard is van een Engelse scheepskapitein, Coon genaamd.
Deze zeilde op Nieuw Engeland en had langharige katten aan boord. Als hij aan wal ging, gingen zijn katten mee:sommige keerden nooit terug op het schip. Toen er een nest in de Amerikaanse staat Maine langharige kittens geboren werden, vertelden de eigenaren dat het Coon-katten waren, nazaten van de katten van kapitein Coon.

Karakter

Vriendelijke en goedgehumeurde katten over het algemeen gaan ze goed om met andere katten en als de kennismaking op jonge leeftijd heeft plaatsgevonden, zal ook de omgang met honden geen problemen geven.
Ze hebben een groot aanpassingsvermogen en voelen zich thuis zowel op het platteland als op bovenwoning in de stad. Ook zijn ze speels, leergierig en ze kunnen op hun tijd een luie en rustige kat zijn die het heerlijk vind s’avonds bij u op de schoot te liggen.

Verzorging

De halflange vacht is zelfreinigend en blijft normaal gesproken met een simpele wekelijkse borstelbeurt in uitstekende conditie.

Uiterlijke kenmerken

De grootste onder het kattenras, het gespierde lichaam is langer dan hoog met een brede borst.
Aan de poten kleine haarpluimpjes tussen de tenen.
De lengte van de staart, teruggelegd over de rug minimaal tot aan de nek.
Oren hoog op de kop wijd uit elkaar en puntig, typerend zijn de oorpluimen die vanuit de binnenkant naar buiten toe krullen.
De lynxpluimpjes (kleine “toefjes” op de punten van de oren) zijn erg gewenst. De Maine Coon ontwikkeld zich langzaam en is pas op leeftijd van 3 jaar of ouder volledig uitgegroeid.